Tien jaar lang zette hij zich in voor Kick Out Zwarte Piet. Volgend jaar stopt de campagne en kan Jerry Afriyie eindelijk weer zijn gewone leven oppakken. "Ik ben dankbaar dat het merendeel van de Nederlanders voor verandering is en Zwarte Piet grotendeels uit het straatbeeld is verdwenen."

"Ik zie mezelf nog staan op die drukke markt in Utrecht. Het was 2011 en ik droeg een shirt met daarop de leus 'Zwarte Piet is racisme'. Het doel? Een persoonlijk gesprek aangaan met zoveel mogelijk mensen. De media en politici gaven geen gehoor aan onze boodschap, dus richtten we ons direct op burgers. Onze medemensen, die collega's, buren en vrienden konden zijn.

Aan de hand van ervaringen legde ik op een toegankelijke manier uit waarom zwarte Nederlanders gediscrimineerd werden door de racistische karikatuur genaamd Zwarte Piet. Hoe vreemden van jongs af aan racistische sinterklaasliedjes voor ons zongen vanwege onze huidskleur. Hoe we in de klas, en later op het werk, gedurende de hele sinterklaasperiode belachelijk werden gemaakt. 'Dat is gewoon humor', werd er vaak schouderophalend gereageerd als we ons uitspraken.

Nieuwe energie
We realiseerden ons heel goed dat mensen niet naar die markt kwamen om ons te ontmoeten en lieten hen daarom het voortouw nemen. 'Is dit een grap?' kwamen voorbijgangers peilen, al wijzend op onze T-shirts. 'Nee', antwoordde ik dan, waarna ik ze vaak even liet uitrazen. Je kunt immers niet met iemand in gesprek gaan als je de ander niet laat spreken. Daarna begon het echte werk.

Ik vertelde over mijn ervaringen en de oorsprong van de traditie. Hoe het uiterlijk van de zwart geschminkte pieten gebaseerd is op zwarte mensen die tot slaaf werden gemaakt. Hoe Sesamstraat-actrice Gerda Havertong zich hier al in 1987 over uitsprak. Hoe ik niet wilde dat mijn kinderen ook vergeleken werden met een Zwarte Piet en dat de sinterklaasperiode met kleine wijzigingen een feest voor álle kinderen kon zijn.

Soms haakten mensen na een paar zinnen af of staken ze een middelvinger naar me op. Dat snap ik ook. Ik begrijp dat het lastig is om iets plotseling te moeten veranderen, zeker als je nooit kwaad in de zin hebt gehad. Anderen lieten mijn woorden echt tot ze doordringen. Zij gaven toe het nooit zo bekeken te hebben en kochten soms zelfs een T-shirt om onze boodschap te verspreiden. Dat begrip betekende veel en werd de hoopvolle brandstof die ik nodig had.

Onderdeel zijn van Kick Out Zwarte Piet gaf dus energie, maar heeft me ook veel gekost. Ik ben vaak bedreigd en verloor mijn baan als beveiliger. Vooral de protesten waren heftig. Gevaarlijk, zelfs. Soms stonden we met vijftig man tegenover vijfhonderd mensen. Al hun boze ogen op ons gericht. Racistische uitspraken, volle bierblikken en scherpe voorwerpen werden naar onze hoofden geslingerd. Hoewel onze activisten klappen moesten incasseren, greep de politie amper of niet in. Die momenten waren eng, maar weglopen was geen optie. Ik stond daar voor de toekomst van mijn en onze kinderen.

Klik hier voor het volledige artikel.