NL
.
Statement Clarice Gargard: 'Racisme en geweld propageren is geen mening, maar regelrechte haat'
Statement Clarice Gargard: 'Racisme en geweld propageren is geen mening, maar regelrechte haat'
In 2017 deed Clarice Gargard live verslag van een anti-Zwarte Pietendemonstratie, wat resulteerde in meer dan 7.000 haatberichten. Uit die berichten selecteerde het OM 25 personen die de komende dagen terecht zullen staan.  De verdachten staan terecht vanwege de intimidatie, haat, het oproepen tot geweld en het racisme dat zij in 2017 richting Gargard persoonlijk en meer algemeen richting de aanwezigen van de anti-Zwarte Pietendemonstratie in Amstelveen hebben geuit.  

De afgelopen week is er binnen media veel te doen geweest rondom de Officier van Justitie wier handtekening staat onder het voorwaardelijk sepot in de zaak tegen Akwasi. Deze Officier van Justitie was in het verleden bestuursvoorzitter van het Meldpunt Discriminatie. Gelijktijdig met haar nam ook anti-racisme activist Mitchell Esajas, bekend van onder meer KOZP, zitting in het bestuur. Na berichtgeving hierover van anonieme en extreemrechtse Twittertrollen, besloten media dat bericht over te nemen, insinuerende dat mevrouw Vreekamp bevooroordeeld zou zijn in de zaak tegen Akwasi, omdat zij tegen discriminatie is.

Toevalligerwijze behandelde deze Officier van Justitie ook de zaak waarin Clarice Gargard benadeelde is. Hoewel de zaken niks met elkaar te maken hebben, werd mevrouw Vreekamp op zondagavond - na twee jaar aan deze rechtszaak te hebben gewerkt - van de zaak gehaald. Zowel Clarice Gargard als haar advocaat Sidney Smeets moesten dit via de media vernemen. De nieuwe Officier van Justitie, de heer Velleman, nam maandagochtend niet de moeite om zichzelf voor te stellen. Een uiteindelijk gesprek tussen Gargard, Smeets en Velleman - op initiatief van Smeets - had als effect dat het vertrouwen in Velleman en het Openbaar Ministerie bij Clarice Gargard is geschonden.

Gargard heeft besloten niet aanwezig te willen zijn bij de zittingen. Aanvankelijk werd haar medegedeeld dat ze in de rechtbank een statement mocht houden. Om onduidelijke redenen mocht dat uiteindelijk toch niet. Hieronder de inbreng die zij voor alle ophef schreef. Je kunt haar inbreng ook beluisteren, onderaan deze pagina, of op Spotify.

    Geachte rechter, beste aanwezigen,

    Het liefst ben ik hier niet. Dat klinkt wellicht vreemd, omdat we hier zijn naar aanleiding van een aangifte die ik zelf deed. Maar dat is niet omdat ik het zo fijn vind als slachtoffer in een discriminatiezaak in de rechtbank te staan.

    Alleen, nadat ik ongeveer achtduizend haatreacties ontving op mijn liveregistratie van een antizwartepietdemonstratie in Amstelveen twee jaar geleden, kon ik niet anders dan een streep trekken.

    Ik ben journalist en columnist en maak mij hard voor mensenrechten en strijd tegen sociale onrechtvaardigheid. Om die reden was ik ook bij de demonstratie aanwezig. Om mijn steun te betuigen en aanwezig te zijn om later mogelijk iets met dat verslag te doen.

    De reacties die ik ontving varieerden van 'terug naar je eigen land' tot een 'bom erop'. En dit zijn nog de milde varianten. Overigens kwam er naast het expliciete geweld en racisme ook nog flink wat seksisme en homofobie tussen neus en lippen door voorbij.

    Je mag het met me oneens zijn, me tegenspreken, je tegen me verzetten zelfs en misschien schrijf ik wel over je. Maar racisme en geweld propageren is geen mening, maar regelrechte haat. En haat en discriminatie afkeuren, is niet iets waar we over kunnen discussiëren. Het zou de vanzelfsprekende norm moeten zijn.

    Soms denken mensen dat digitale haat, bedreigingen en beledigingen minder erg zijn omdat het online gebeurt en niet offline. Maar ik durf te stellen dat het in sommige gevallen juist erger is, omdat je er niet aan kunt ontsnappen. Je moet namelijk wel op je laptop of telefoon kijken als je mee wil in deze samenleving, of, zoals ik, je werk wil doen.

    Mij leverden deze dreigementen een gevoel van onveiligheid en verlies van controle op, omdat het zo anoniem is dat het gevaar van overal kan komen. Ik ben absoluut geen bang persoon, maar merkte dat ik ineens angstig werd als een vreemde me te lang aankeek in de supermarkt of in de bus aansprak. Het hoeft namelijk maar een keer raak te zijn.

    Dit is niet de eerste keer dat ik haat ontvang en het zal waarschijnlijk ook niet de laatste zijn. Als zwarte vrouwelijke columnist krijg ik regelmatig beledigingen en bedreigingen naar het hoofd geslingerd, voor het doen van mijn werk en uiten van mijn mening of het simpelweg bestaan. Dit keer was het buitenproportioneel veel en ging het niet alleen over mij, maar iedereen die daar stond en gebruik maakte van hun demonstratierecht en alle zwarte mensen en mensen van kleur die durven denken dat zij ook inspraak hebben in het land waarin zij wonen en vaak geboren zijn.

    Daarom gaat deze zaak voor mij om veel meer dan enkel Zwarte Piet. Het gaat over iets dat dieper ligt en zo lelijk en verdorven is dat velen - vooral witte Nederlanders - er niet rechtstreeks naar durven kijken, of er hardop over willen praten.

    Soms is het op onzichtbare wijze aanwezig wanneer je niet uitgenodigd wordt voor een sollicitatiegesprek of een bezichtiging voor een nieuwe woning en dat hoogstwaarschijnlijk vanwege je achternaam, huidskleur en/of religieuze achtergrond is. Of staande gehouden wordt door de politie, omdat de gedachte is dat je onmogelijk met die huidskleur op legale wijze die mooie auto bemachtigd kan hebben. Soms is het explicieter door iemand uit te schelden, dood te wensen of te bedreigen vanwege wie ze zijn, waar ze vandaan komen en hoe ze eruitzien.

    Dat is waar het mij om gaat vandaag. Racisme en discriminatie in Nederland die prominent aanwezig zijn en dwars door alle gelederen van de samenleving en politieke overtuigingen bestaan.  

    Ergens heb ik medelijden met degenen die zoveel haat in hun hart dragen dat ze zich genoodzaakt voelen de meest verderfelijke opmerkingen naar een medemens te maken. Het is ook dieptriest als de dingen die je zo trots maken op je eigen cultuur, de dingen zijn waar een ander - die misschien wel een vriend, buur of collega kan zijn - onder lijdt. Sommigen stuurden de beledigingen en bedreigingen om hun kinderen te beschermen, stelden ze vergoelijkend. Maar bedenken niet dat ik - en anderen zoals ik - ook iemands kinds zijn.  

    Mijn ouders komen uit Liberia. Zij hebben oorlog doorstaan, zijn hun land ontvlucht en hebben bijna alles verloren om de levens van hun kinderen te kunnen waarborgen. Ik zou hen niet eren als ik het toe zou staan dat anderen dat leven als minderwaardig behandelen.

    Ik geloof niet per se in genadeloos straffen, omdat ik ergens de hoop heb dat mensen ook op andere manieren kunnen leren van hun gedrag. Daarom houden wij in onze vraag naar een schadevergoeding ook rekening met de draagkracht van een verdachte.

    Niet omdat ik zo vergevingsgezind ben. Ik vraag nog steeds wat mij toekomt. Maar omdat ik - in dit proces tegenover mensen die mij en anderen zoals ik niet als mens zien - weiger mijn eigen menselijkheid te verliezen. Dat is in mijn optiek het echte verschil tussen 'wij' en 'zij' en niet zoiets willekeurigs als huidskleur, religie of afkomst.

    Ik zei het al aan het begin. Het liefst ben ik hier niet maar als ik niets had gedaan, zou het betekenen dat ik accepteer dat racisme en discriminatie nou eenmaal onderdeel van de samenleving zijn. En dat weiger ik. Ik hoop dat anderen hier een voorbeeld aan nemen, dat zwarte mensen en mensen van kleur die dagelijks met racisme te maken krijgen zich gesterkt voelen.

    En elke Nederlander - van welke kleur dan ook - beseft dat we ons wel kunnen verbazen over slechte dingen die gebeuren in de samenleving, maar dat het uiteindelijk aan ons is om er ook echt iets tegen te doen.
Terug