NL
.
Haat verrast niet, maar blijft overrompelend
Bron: www.nrc.nl
Haat verrast niet, maar blijft overrompelend
'Poster child van online haat' noem ik mezelf weleens gekscherend. Maar er is eigenlijk weinig grappigs aan. Sinds ik columnist ben, ontvang ik regelmatig haatberichten, meestal van racistische en seksistische aard. Anderen vragen me vaak hoe je in hemelsnaam met zoiets omgaat.

Afgelopen weekend verscheen er een interview met mij in NRC over mijn boek Drakendochter dat binnenkort uitkomt ('Het is vermoeiend niet als individu te worden gezien', 26/10). Daarin vertel ik onder meer waarom ik kritisch kijk naar de samenleving en de haat die ik om die reden ontvang.

Sommigen zagen dat blijkbaar als uitnodiging om meer haat te sturen. Ik kreeg de "groet van een blanke man" die historicus is. Hij vergeleek me in een uitgebreide haatmail met Hitler en verwenste me terug naar Afrika om de "negers die daar een beter leven verdienen" te helpen.

Ik was ankara aan het kopen op de markt - dat zijn van die bonte Afrikaanse stoffen die de donkerste dagen kleur geven - toen ik die mail las. Toch moest ik even slikken. Dat is het ding met haat. Al is het niet meer verrassend, het overrompelt wel.

Ook mijn familie en vrienden worden inmiddels lastiggevallen en ontvangen tirades over mij of Sylvana Simons.

De schuldigen zouden waarschijnlijk zelf zeggen niet racistisch te zijn, ook al geloven ze dat één uitgesproken zwarte vrouw als alle andere is.

Amnesty toonde vorig jaar aan dat vrouwen in publieke functies online vaker belaagd worden. Vooral als ze van kleur of zwart zijn. We moeten hen een toontje lager laten zingen, lijkt de teneur.

Vrouwen zoals oud-politica Fatima Elatik, die stelt PTSS te hebben overgehouden aan gerichte haatcampagnes, soms zelfs versterkt door gevestigde media als De Telegraaf. Actrice en schrijver Anousha Nzume, die een dozijn aan dreigementen ontving naar aanleiding van haar boek Hallo witte mensen. En Sylvana Simons die, zelfs wanneer ze heuglijk nieuws deelt over de zwangerschap van haar dochter, mensonterende berichten over haar, haar kind en toekomstig kleinkind moet incasseren.

"Je bent sterk, je kunt dit aan", zegt men weleens. Dat is ook zo. Ik stam af van vrouwen die oorlog en armoede hebben overleefd. Maar het feit dat je iets kúnt dragen, maakt het niet minder een last.

Deze aanvallen worden overigens ook ingezet als machtsmiddel tegen ongewenste geluiden van journalisten en activisten. Volgens sommigen is de haat jegens mij daarom ook een reactie op mijn standpunten. Mijns inziens reageer je alleen zo sterk als je je aangesproken voelt. Zoals je soms kwaad wordt op de spiegel wanneer die je een confronterend beeld van jezelf toont.

Ondanks alle haat ontvang ik ook veel steun. Onlangs kreeg ik bijvoorbeeld een mail van een 82-jarige mevrouw die mij een hart onder de riem stak. Een liefdevol bericht dat voor honderd haatdragende compenseerde.

Vaak richt ik me liever daarop en negeer ik de haat, maar het is ook belangrijk erover te blijven praten. Om het zichtbaar te maken en werkgevers en socialemediaplatformen op hun verantwoordelijkheid te wijzen.

Zo was ik een tijd terug bij Unesco met vrouwelijke journalisten van over de hele wereld die bijeenkwamen om zich uit te spreken tegen haataanvallen. Schrijver Zora Neale Hurston die over het Amerikaanse Zuiden schreef, zei: "Als je zwijgt over je pijn, zullen ze je vermoorden en zeggen dat je ervan genoot."

In dit geval word je eerder monddood gemaakt. Maar het lijkt normaal als je er niet over spreekt. En de geschiedenis leert dat niets gevaarlijker is dan normalisering van haat. Terwijl het makkelijker is er iets moois tegenover te zetten.
Terug