NL
.
Afrikaans bal
Bron: standaard.be
Afrikaans bal
In het kader van Same same but ­different in Gent, een internationaal kunstenfestival over dekolonisatie en identiteit, las ik afgelopen zaterdag voor kinderen en hun ouders uit mijn kinderboek voor. De week ervoor was ik in de Brusselse bibliotheek Muntpunt, als onderdeel van haar project 'Dekoloniseren is een werkwoord'. Het Afropolitan Festival eerder deze maand in Bozar moest ik door tijdgebrek helaas overslaan, en ook op Wakawaka Generations storytelling-avonden raakte ik tot mijn spijt nog niet.
    
Toen de Roma in Antwerpen begin ­februari in vuur en vlam gezet werd door Rabbadance, die er een XXL-editie van zijn succes­volle concept 'Afroblood' organiseerde, danste ik in mijn living mee terwijl ik de filmpjes op Instagram en Facebook volgde. De kortfilm Euphoria, gemaakt door een collectief van jonge Afro-Belgen onder de paraplu van Black speaks Back en grotendeels door crowdfunding tot stand gekomen, werd geselecteerd voor het grootste zwarte filmfestival in de VS, het Pan African Film & Arts Festival in Los Angeles. De film werd er twee weken geleden vertoond en ontving lovende kritiek. Over film gesproken: in Brussel organiseert Lyse Ishimwe al enkele jaren Recognition: screenings van films door zwarte makers, met telkens nagesprekken of andere ­extra's. Een paar weken ­geleden mocht ze uitpakken met de ­première van Barry Jenkins' meesterwerk If Beale Street could talk.
    
Zaterdag zal ik mijn verjaardag vieren als host op het African Ball in de Vooruit in Gent. Het is alweer bijna uitverkocht en belooft een avond vol prachtige mensen, muziek en mode te worden. Mohamed Barrie en een team enthou­siaste jonge Afro-Belgische organisatoren kwamen enkele jaren geleden met het concept van een heus bal waarop Afrikaanse cultuur gevierd zou worden. Intussen organiseert Melanin Music in Gent en Brussel een eigen versie. Barrie is, samen met Aminata Ndow, ook de stuwende kracht achter de tweede editie van Black History Month Antwerp, dat vrijdag van start gaat en tijdens de hele maand maart op verschillende plaatsen in de stad aandacht zal schenken aan zwarte kunst in de brede zin, en de conversaties de we daarover hebben. Van open mic-avonden en fototentoon­stellingen tot optredens, rondleidingen, debatten en diners: het wordt een drukke maand voor mijn babysitters.
    
Ik heb in deze lange opsomming ­alleen zaken opgenoemd waarvan ik de organisatoren ken, dingen die spontaan in mijn tijdlijn verschijnen. Ik heb er vast ontzettend veel gemist. En ik beperk me tot een periode van acht weken. Stellen dat er heel wat wordt georganiseerd door de huidige generatie Belgen met Afrikaanse roots is een serieus ­understatement. Ik blijf dan ook verbaasd dat men achter de schermen van de media zo moeilijk de weg lijkt te vinden naar een diversiteit aan zwarte stemmen. Die organiseren immers bijna dagelijks zélf zoveel. Het gevoel blijft soms dat de zwarte stem vooral interessant is als ze (aan)klaagt, antwoord moet bieden of om letterlijk kleur in bepaalde ­debatten te brengen.
    
Ik kan het sentiment misschien het best uitleggen aan de hand van een persoonlijk voorbeeld. Een kleine twee jaar geleden kwamen de camera's en microfoons van de zogeheten mainstream­media even massaal mijn richting uit, omdat ik me op sociale media had uit­gesproken over een - in mijn ogen - zeer stereotiepe afbeelding in een strip­album. Plichtsgetrouw legde ik interviews af en ontving ik een cameraploeg in mijn tuin. Ik had echter dezelfde dag, als antwoord op de tekening, een oproep gedaan om betere afbeeldingen van zwarte mensen op te sturen en organiseerde vier weken later, net bevallen van een derde kind, een speciale avond in de Zomerfabriek in Antwerpen, samen met Mama's Open Mic. We stelden die tekeningen tentoon en hadden een avond­vullend programma samen­gesteld met artiesten met Afrikaanse roots. Ik had ­alle redacties die er als de kippen bij waren tijdens de aanklacht uitgenodigd om ook het 'antwoord' te laten zien. De zaal zat bomvol, maar van die journalisten heb ik niemand mogen ontvangen.
    
Nu het gesprek over dekolonisatie eindelijk, na decennia van vechten tegen de bierkaai door de reuzen op wier schouders ik en alle hierboven vermelde organisatoren  staan, een echte plaats in het maatschappelijke debat inneemt, vind ik het belangrijk dat we het ook hierover hebben. Sinds de bal aan het rollen ging en racisme, afrofobie en (de)kolonisatie op de agenda staan, is er van alles aan het gebeuren in de media. Er worden analyses gemaakt over witheid, over blinde vlekken en over representatie voor en achter de schermen. Daar ben ik oprecht blij over. Geen talkshow die het nog in zijn hoofd haalt het over ons te hebben, zonder ons uit te nodigen. En dat is mooi. Maar die plotse shift - die broodnodig was - mag wat mij betreft best verder gaan. Laat ook zien wat we zelf allemaal doen. Laat onze 'agency', zelforganisatie en eigen plat­formen evenredig met de aanklacht aan bod komen. Ook dat hoort bij dekoloniseren.
Terug